Teken van goede intentie

Voor enige tijd terug was in het nieuws de kop ‘Veroordeelde IS’er werkte jaar lang voor Vluchtelingenwerk’ te lezen. In dat artikel gaf de betreffende vrouw aan haar “werk met goede intenties” te doen. Toch riep het maatschappelijk veel verontwaardiging op en zelfs zodanig dat de samenwerking tussen Vluchtelingenwerk en de betreffende medewerkster werd opgezegd. In het interview zei de vrouw verder: “Als je intenties zuiver zijn, hoef je niet achterom te kijken.” Deze zin bleef hangen en riep allerlei vragen op. Wat zijn zuivere intenties? Veranderen deze in de loop van de tijd? Waarom hoef je dan niet meer achterom te kijken? Wat betekent achterom kijken überhaupt? Wie bepaalt de zuiverheid van intenties? Iemand kan zuivere, goede intenties hebben en zich toch nog regelmatig afvragen: doe ik wel het goede? Wie zichzelf die vraag stelt neemt juist goede intenties in aanmerking. Achterom kijken is dan ook een teken van goede intentie. In gesprekken waarbij sprake is van geëscaleerde scheidingsproblemen hoor ik dit ook regelmatig terug. De één zegt niets verkeerds te doen en tegelijk beweert de ander hetzelfde, terwijl ondertussen elkaars intenties worden bestreden. Het goede zoeken in onze intenties en dus achterom kijken, we gaan daar vaak te gemakkelijk aan voorbij. Veelal komt dit door de snelheid waarmee wij leven, maar mogelijk nog meer vanwege de overtuiging of stille hoop die we hebben dat de ander toch wel het goede voorheeft. Wat mij betreft moeten we die hoop niet loslaten, maar ook niet blindelings voortleven en al helemaal niet gehaast. Juist in de ontmoeting met de ander kunnen we de goedheid van elkaars intenties proeven. Ook hier, ontmoeting is een teken van goede intentie. In het gedrag van de ander zijn de bedoelingen zichtbaar. Alleen, de plek waar het goede wordt gedaan maakt nog niet dat de intenties ook goed zijn. Kan iemand met een verleden toch nog goede intenties hebben? Iedereen draagt een verleden met zich mee – zo is het leven – en zo is het ook binnen een relatie. Alleen wanneer het in de relatie moeizamer gaat zijn de intenties van partners vaak moeilijker op waarde te schatten. Het is de kunst om de oorsprong van de goedheid van intenties aan te boren. En ja, dat mag best met enige naïviteit. Binnen het verbeteren van de relatie ligt vervolgens de focus op het positieve bij aanvang van die relatie. Wat kwam er toen in gedrag tot uiting, maar nog dieper: wat heeft de één bewogen om tot de ander te geraken en andersom? Welk diep verlangen ligt daaraan ten grondslag? Intenties gaan namelijk ook over wat je voelt. Het zomaar ervan uitgaan dat je intenties zuiver zijn is een misvatting. Laat staan dat je niet achterom hoeft te kijken. Nee, het is juist nodig om regelmatig bij jezelf na te gaan wat de oorsprong van je intenties zijn. Uit welke behoefte deze voortkomen, maar ook welk gevoel er eerlijk bij een ieder leeft. Alleen deze tekenen tonen het goede van de intentie en laat dan vervolgens aan de ander maar een verklaring omtrent dat gedrag geven, want: wie goed doet goed ontmoet.